रायगड किल्ला १९ जानेवारी २००७

शनिवारी १३ जानेवारीला दुपारी ३ वा. ता. आम्ही दोघ (पूनम आणि मी) आमच्या अल्टोमध्ये ठाण्याहून निघालो. पूनमने गाडीतच घोरायला सुरुवात केली. पनवेलपेण मार्गे जातांना रस्ता चांगला असल्याने गाडी चालवायला मजा येत होती. साडे पाचच्या सुमारास माणगावच्या अलीकडे छोट्याशा गावात भेळ खायला थांबलो. तेथूनच पाचाडच्या देशमुखांना फोने लावला. राहण्याची व जेवणाची व्यवस्था त्यांच्याकडे केली. पुन्हा प्रवास सुरु केला. खरं तर माणगाव व तेथून रायगड – पाचाड असे जायचे आम्ही ठरवले होते, परंतु गप्पांच्या ओघात आम्ही पुढे निघून गेलो. मग पुढे महाडला येवून पाचाडला निघालो. हा रस्ता एकदा आल्यामुळे माहित होता. आम्ही माणगाव मार्गे आलो नाही तेच बर केलं असं वाटून गेलं कारण त्या मार्गाने वाहतूक कमी व रस्ताही खराब होता. महाडमार्गे असलेला रस्ता मस्त वळणा वळणाचा होता. .१५ ला पाचाडला पोहोचलो. येथील देशमुखांचे हॉटेल गिर्यारोहाकांमध्ये लोकप्रिय आहे. आम्ही पोहोचलो तेव्हा संपूर्ण देशमुख कुटुंब प्रचंड गडबडीत होते, औरंगाबादच्या एका शाळेची सहल अआलेली होती व त्यांची जेवणाची तयारी चाललेली होती. आम्ही प्रवासाने थकलो होतो म्हणून फ्रेश होऊन जरावेळ आडवे झालो. पूनमने तर एक स्माल पेग झोपही घेतली. मी पुण्याच्या आर्किटेक्ट गोपाळ चांदोरकरानी लिहिलेलं (संशोधित) ‘चला पाहूया रायगडपुस्तक वाचत बसलो. रात्री ११.३० ला आमची जेवणाची तयारी झाली, भूक लागल्याने पटापट जेवून घेतलं आणि आजूबाजूचा अंधार निरखित बसलो. कधी झोप लागली ते कळलंच नाही. सकाळी पाहते ६ वा. ता. निघायचा बेत होता, पण जागच ६ वा. ता. आली. लवकर आटोपून गड चढायला सुरुवात केली. आम्ही अगोदर जेव्हा येथे आलो होतो, तेव्हा रोपवेने गडावर गेलो होतो. त्यावेळेस संपूर्ण गड फिरून बघितला होता. त्यामुळे आता फक्त हा गड पायी चढायचा होता. पूनम हे करू शकेल कि नाही हि शंकाही होतीच. तरी म्हटलं जेवढ आणि जसं जमेल तसं चढत राहू या. आता गडाच्या ३/४ भागा पर्यंत गाडीने जाता येते. तेथ पर्यंत पोहोचलो, गाडी पार्क केली, आणि हर हर महादेव……..३० ला गड चढायला सुरुवात केली. अगदी सुरुवातीला एकदम छातीवर पायऱ्या लागतात आणि आपण पहिल्याच फटक्यात प्रचंड दमतो. यानंतर साधारण २ तास थांबत, बसत, चालत, बोलत प्रवास सुरु होता. गडाच्या पूर्वेला रायगडवाडी आहे (पूर्वी हि गडाची बाजारपेठ होती), पश्चिमेला पाचाड गावं आहे. गडामुळे या गावाचे वातावरण नेहमी उबदार असते म्हणूनच जिजाबाई येथे वाड्यात राहात असत असे सांगतात. पूर्वदक्षिण भागात लिंगाणा किल्ला आहे, तर उत्तरेला कोकणकडा. गडावर चढताना सर्व बाजूला नजर फिरवली तर मोठमोठे डोंगरच दिसतात.

उजव्या बाजूला उंच कडा व डावीकडे खोल दरी ठेऊन हि चढण चढावी लागते. मध्ये मध्ये दहीवाले, ताकवाले, कोकण सरबर विकणारे गावकरी तुमचा थकवा घालवायला मदत करीत असतात. चार साडे चार तासांच्या या थकवणाऱ्या वाटचाली नंतर आम्ही गडावर पोहोचलो. हो २७०० फुट उंच अशा या छत्रपती शिवाजी महाराजांच्या राजधानीत आम्ही पायी पोहोचलो. काय आनंद झाला म्हणून सांगू. एवढेच बस होते आम्हाला. आता गड फिरायची इच्छा नव्हती (आणि ताकदही). महाराजांच्या पुतळ्याच्या डाव्या बाजूला शिर्काई देवीचे छोटेशे मंदिर आहे. त्या काळात हि गडावरील मुख्य देवता होती. तिचे दर्शन घेतले, सावली बघून मस्त गप्पा मारीत बसलो. भूक लागली होती पण परत चालत जायचे होते म्हणून जेवण टाळले आणि परत हा राजांचा गड उतरायला लागलो. येतांना वाटेत काकडी, बोरे असे काहीबाही खाल्ले. उतरताना वेळ कमी लागला. गाडी पर्यंत आल्यावर मात्र प्रचंड भूक लागली होती, तेथीलच एका हॉटेल मध्ये जेवलो आणि परतीला लागलो.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s